Reddingmuseum

Insulinde

Reddingsboot

"Deze boot zou een soord onderzeeboot boven water moeten zijn" schrijft Mees Toxopeus in december 1921 aan Hendrik de Booy, secretaris van de NZHRM. Zo ontstaat de Insulinde, de eerste zelfrichtende reddingboot ter wereld.

Twee ernstige rampen in 1921 met motorreddingboten vormen de aanleiding voor een revolutionair ontwerp met een kieptank, een idee van reddingbootschipper Mees Toxopeus en scheepsbouw professor Vossnack. Ze wordt gebouwd te Delfzijl op de scheepswerf Gebroeders Niestern. In Nederlands-Indiƫ wordt geld voor de bouw bijeengebracht, vandaar de naam Insulinde. Het ontwerp voldoet goed en latere boten zoals de Prins Hendrik zijn hierop gebaseerd. De Insulinde heeft van 1927 tot en met 1965 dienstgedaan vanaf het reddingstation te Oostmahorn. In 341 tochten worden in totaal 332 mensen gered, vaak onder moeilijke omstandigheden. De boot wordt een varende legende vanwege de spectaculaire reddingen onder leiding van schipper Mees Toxopeus.

In 1969 verwerft de Vereniging Nederlands Historisch Scheepvaartmuseum de boot. Het Reddingmuseum neemt haar in 2005 over voor een symbolisch bedrag van 1 euro en restaureert haar. In september 2010, na 6500 manuren van vrijwilligers, is de restauratie voltooid. Aan het schip is de status van Varend Monument toegekend.

Ontwikkeling:

Overheidstaken

Argumentatie:

De voorloper van de huidige KNRM werd in 1824 opgericht na de ramp met 'de Vreede'. Aanvankelijk werden de reddingsacties uitgevoerd met roeireddingssloepen, daarna met stoomreddingboten en motorreddingboten.

Locatie:

Den Helder

Links: