Mercedes W123

Ambulance

Nog lang na de Tweede Wereldoorlog bleef het vervoer van liggende patiënten in de burgersamenleving beperkt tot ziekenvervoer. Behandeling vond nauwelijks plaats voordat de patiënt het ziekenhuis bereikte. Pas de treinramp bij Harmelen op 8 januari 1962 was een opmaat naar actievere ambulancezorg.

Het aantal verkeersslachtoffers nam hand over hand toe en de maatschappelijke schade was hierdoor groot. De situatie werd vaak omschreven als een oorlog op de weg. De overheid nam met succes diverse maatregelen om het verkeer veiliger te maken. Nadat diverse commissies het ziekenvervoer onderzocht hadden, zag in 1971 de Wet ambulancevervoer het levenslicht. Deze wet voorzag nog niet direct in een behandeling op de plaats van een incident, maar was wel een belangrijke stap in die richting.

Het ziekenvervoer werd gedeeltelijk getransformeerd tot ambulancehulpverlening. Daarbij kreeg hulpverlening op de plaats van het incident voorrang boven snel vervoer naar het ziekenhuis. Het ‘inpakken en wegwezen’ veranderde langzamerhand naar eerst behandelen en pas daarna vervoeren. Daarmee evolueerde het ziekenvervoer via ambulancehulpverlening naar ambulancezorg met een steeds breder pakket van ambulancevoorzieningen met steeds hoger opgeleide en gekwalificeerde ambulanceverpleegkundigen.

Ontwikkeling:

Overheidstaken